Vier jaar geleden begon in deze weblog nadat ik in het begin van 2007 het hardlopen weer keihard had opgepakt. Met een duidelijk doel ging ik fanatiek mijn trainingen in; ik wilde de New York Marathon gaan lopen.

De cliche “Once in a lifetime” passeerde toen vaak. Dat was toen ook mijn motivatie om New York -de marathon der marathons- te gaan lopen. Ik dacht: “misschien dat ik dit maar een keer in mijn leven doe en dan wil ik ook wel de meest geweldig marathon ter wereld hebben gelopen.” 

In mijn eerste poging liep ik een forse oververmoeidheidsblessure op, door de stressfractuur in mijn kuitbeen kwam ik op krukken terecht en moest de 2007 NYCM aan mij voorbij laten gaan. Ik liet het er niet bij zitten en ik ging in 2008 weer voor. En dit keer lukt het! In november 2008 liep ik na iets meer dan 4 uur over de finish in Central Park. De laatste kilometers waren donders zwaar.

Ondanks dat ik het een geweldige ervaring vond kietelde het niet halen van de 4 uur grens mij enorm in de maanden na de NYCM. Ik besloot dat mijn volgende doel was om de marathon onder de 4 uur te lopen. Ook hier had ik twee pogingen voor nodig. Na een frustrerende 4:00:19 in Amsterdam 2009 ging mijn PR er flink aan in Dublin vorig jaar waar ik met 3:51 flink revanche haalde op mezelf.

Bij terugkomst uit Dublin kwam liep ik tegen een NYCM startbewijs aan dat ik over kon nemen van Mara van Putten. De uitdaging om 2 marathons in twee weken te lopen klonk mij als een geweldige nieuwe uitdaging. Het resulteerde in mijn langzaamste marathon ruim 4 maanden geleden. Maar wat een kick om daar weer te lopen en wat een kick om het onwaarschijnlijke te realiseren.

Bij terugkomst gingen mijn gedachten al heel snel richting een volgende uitdaging. Ik wilde weer een stapje verder met het onwaarschijnlijke en dacht enkele weken na over het lopen van 100km in April 2011. Ik onderzocht het op internet om informatie te verzamelen of dit op deze relatief korte termijn een haalbare doelstelling zou kunnen zijn. Ik besloot er voor te gaan en het met mijn omgeving te communiceren. Vele vinden het gekkenwerk en vragen zich hardop af waar de grens ligt. Waar ligt de grens?

Vandaag is de dag voor mijn nieuwe grote avontuur. Ik vind het spannend en ben benieuwd wat ik onderweg tegen ga komen. Hoe gaat de vermoeidheid na het 5e rondje van 10 kilometer door Dordrecht voelen? Hoe zal de pijn in mijn benen voelen en hoe ga ik mentaal in staat zijn om hier urenlang mee om te gaan? Allemaal vragen die mij nu bezighouden. Waar ligt de grens?

Hoe dan ook, ik denk ik ieder geval dat dit echt een “Once in a lifetime” gaat worden en dat ik nooit meer nog een keer deze afstand zal lopen. Aan de andere kant… dat dacht ik ook van de NYCM 2008.

We zullen zien…

Vier jaar geleden begon in deze weblog nadat ik in het begin van 2007 het hardlopen weer keihard had opgepakt. Met een duidelijk doel ging ik fanatiek mijn trainingen in; ik wilde de New York Marathon gaan lopen.

De cliche “Once in a lifetime” passeerde toen vaak. Dat was toen ook mijn motivatie om New York -de marathon der marathons- te gaan lopen. Ik dacht: “misschien dat ik dit maar een keer in mijn leven doe en dan wil ik ook wel de meest geweldig marathon ter wereld hebben gelopen.” 

In mijn eerste poging liep ik een forse oververmoeidheidsblessure op, door de stressfractuur in mijn kuitbeen kwam ik op krukken terecht en moest de 2007 NYCM aan mij voorbij laten gaan. Ik liet het er niet bij zitten en ik ging in 2008 weer voor. En dit keer lukt het! In november 2008 liep ik na iets meer dan 4 uur over de finish in Central Park. De laatste kilometers waren donders zwaar.

Ondanks dat ik het een geweldige ervaring vond kietelde het niet halen van de 4 uur grens mij enorm in de maanden na de NYCM. Ik besloot dat mijn volgende doel was om de marathon onder de 4 uur te lopen. Ook hier had ik twee pogingen voor nodig. Na een frustrerende 4:00:19 in Amsterdam 2009 ging mijn PR er flink aan in Dublin vorig jaar waar ik met 3:51 flink revanche haalde op mezelf.

Bij terugkomst uit Dublin kwam liep ik tegen een NYCM startbewijs aan dat ik over kon nemen van Mara van Putten. De uitdaging om 2 marathons in twee weken te lopen klonk mij als een geweldige nieuwe uitdaging. Het resulteerde in mijn langzaamste marathon ruim 4 maanden geleden. Maar wat een kick om daar weer te lopen en wat een kick om het onwaarschijnlijke te realiseren.

Bij terugkomst gingen mijn gedachten al heel snel richting een volgende uitdaging. Ik wilde weer een stapje verder met het onwaarschijnlijke en dacht enkele weken na over het lopen van 100km in April 2011. Ik onderzocht het op internet om informatie te verzamelen of dit op deze relatief korte termijn een haalbare doelstelling zou kunnen zijn. Ik besloot er voor te gaan en het met mijn omgeving te communiceren. Vele vinden het gekkenwerk en vragen zich hardop af waar de grens ligt. Waar ligt de grens?

Vandaag is de dag voor mijn nieuwe grote avontuur. Ik vind het spannend en ben benieuwd wat ik onderweg tegen ga komen. Hoe gaat de vermoeidheid na het 5e rondje van 10 kilometer door Dordrecht voelen? Hoe zal de pijn in mijn benen voelen en hoe ga ik mentaal in staat zijn om hier urenlang mee om te gaan? Allemaal vragen die mij nu bezighouden. Waar ligt de grens?

Hoe dan ook, ik denk ik ieder geval dat dit echt een “Once in a lifetime” gaat worden en dat ik nooit meer nog een keer deze afstand zal lopen. Aan de andere kant… dat dacht ik ook van de NYCM 2008.

We zullen zien…

Gek hoe dat werkt als je iets voor de tweede keer doet. Alles vergeleek ik met 2008. Soms om uit mijn ervaring te kunnen putten en mezelf voor domme fouten te behoeden zoals je fotocamera in het hotel  laten liggen. Soms om minder duidelijke redenen. Gewoon omdat ik wilde vergelijken of omdat ik terug wilde halen hoe het in 2008 ook weer was. Veel dingen vergeet je of gaan naar de achtergrond totdat je in een zelfde situatie terecht komt. Dat herinner je je plotseling details die je anders nooit meer teruggehaald zou hebben.

Starters Village was een grote dejavu, erg gaaf weer en een spannende apotheose. Het was raar om daar alleen te zijn. Dit jaar zat ik in het Oranje startdorp. Mijn favoriete kleur dus dat sprak me wel aan. Toch was twee jaar geleden leuker met Tamara in het blauwe startdorp. Twee uur in de kou zitten wachten is nu eenmaal gezelliger als je dat met je hardloopmaatje kunt delen. Natuurlijk maak je een babbeltje met de loper die naast je zit te wachten, maar het echt delen van de koude ontberingen op de vroege vroege ochtend van D-day is toch anders.

Ik lever mijn finishtas in bij de UPS truck en vraag mezelf af waarom ik toch in hemelsnaam een finishtas heb dit jaar. Mijn YMCA ligt op steenworp afstand van de finish. Ik realiseer me dat het eigenlijk geen toegevoegde waarde heeft dit jaar maar ga, tegen mijn aard in, toch maar lekker in de flow mee.  

Ik vind een plekje uit de wind en in het opkomende zonnetje in mijn gezicht. Ik ga tegen een UPS truck op mijn kartonnetjes en vuilniszak zitten en pak mezelf in met alle warme kleding die ik nog extra van huis heb meegenomen. Ik eet bananen, Snelle Jelle’s en drink veel. Ik heb het niet koud! Ruim vijf kwartier hou ik het vol en dan houd mijn blaas het niet langer. Ik laat alle sjaals en het dekentje achter en ga voor mijn eerste van 4 dixie-bezoeken in het volgende uur.

Het is inmiddels 8:20. Ruim een uur voor de start van mijn Wave 1. Mijn corral is al open en sluit over 35 minuten. Ik loop naar de corral en zoek dicht in de buurt een plekje om laag 3 uit te trekken en mij warm te lopen. Na vijf minuten joggen is mijn hartslag op 145 en ga ik 5 minuten stretchen. Laag 2 blijft aan want de temperatuur is niet veel hoger dan een graad of vijf en de wind maakt het echt guur.

Laag 2 bestaat uit een oude legging van Syl en een oude Pride trui. Niemand die er van op of om kijkt het lijkt immers alsog ik me in een groot zwerversdorp bevind. Iedereen is in oude lorre gewikkeld om zich te beschermen tegen de vroege ochtendkou. Ik ben dankbaar dat de drang plotseling opkomt en zoek een dixie op met een korte rij ervoor. Kakken vlak voor de race is een belangrijk deel van een goede voorbereiding geworden in de afgelopen jaren.

Om 8:45 ga ik mijn corral in en sluit daar direct weer aan in de rij voor de dixie. Ik wil per se niet zoals twee weken geleden met een volle blaas van start gaan. Dus zelfs ik een kwartier later door de rij ben sluit ik meteen maar weer achteraan aan. Vlak voordat het mijn tijd is voor mijn 4^e dixie bezoek worden de scheidingslijnen tussen de corrals weg. Plotseling komt er volop beweging in het vak. Weer zo’n flashback van 2008. Een aantal fanatiekelingen snellen zich een weg zo ver mogelijk naar voren in het startvak. Ik duik nog even mijn dixie in en ja hoor weer ben ik een lading kleurloos kwijt. Onbegrijpelijk hoe snel zo’n blaas zich weer vult.

Ook ik maar nu gebruik van de ruimte tussen de rijen en de dixies om me een weg naar voren te banen. Ik heb immers liever dat ik straks ingehaald moet worden dan dat ik opgehouden wordt in de massa en kilometers moet wachten voordat ik mijn eigen tempo kan gaan lopen.

Aangekomen bij de bussen bij de start maak ik zoals velen nog even gebruik van de bosjes om zeker te stellen dat de blaas voldoende leeg is om 4 uur zonder een stop door te kunnen.

We komen tot een laatste stop. Ik sta net voorbij de bocht naar de start en kan daardoor de startlijn in de verte zien. Je kunt nu de energie in de lopersgroep voelen. Iedereen heeft er zin in. Het zonnetje wint aan kracht en de stem van de announcer staalt ook. Terwijl ik zonder laag 2 mijn laatste stretches doe bedankt de stem de sponsoren en vrijwilligers. Hij komt nog een keer met de Chileense mijnwerker die de afgelopen dagen meer media aandacht heeft gekregen dan alle wereldtoppers bij elkaar. Het Amerikaanse volkslied, een doffe knal en Sinatra’s NYCM volkslied: “start spreading the news…” Ja hoor dejavu… adhd ole ole… here we go! You can win this thing!

Gek hoe dat werkt als je iets voor de tweede keer doet. Alles vergeleek ik met 2008. Soms om uit mijn ervaring te kunnen putten en mezelf voor domme fouten te behoeden zoals je fotocamera in het hotel  laten liggen. Soms om minder duidelijke redenen. Gewoon omdat ik wilde vergelijken of omdat ik terug wilde halen hoe het in 2008 ook weer was. Veel dingen vergeet je of gaan naar de achtergrond totdat je in een zelfde situatie terecht komt. Dat herinner je je plotseling details die je anders nooit meer teruggehaald zou hebben.

Starters Village was een grote dejavu, erg gaaf weer en een spannende apotheose. Het was raar om daar alleen te zijn. Dit jaar zat ik in het Oranje startdorp. Mijn favoriete kleur dus dat sprak me wel aan. Toch was twee jaar geleden leuker met Tamara in het blauwe startdorp. Twee uur in de kou zitten wachten is nu eenmaal gezelliger als je dat met je hardloopmaatje kunt delen. Natuurlijk maak je een babbeltje met de loper die naast je zit te wachten, maar het echt delen van de koude ontberingen op de vroege vroege ochtend van D-day is toch anders.

Ik lever mijn finishtas in bij de UPS truck en vraag mezelf af waarom ik toch in hemelsnaam een finishtas heb dit jaar. Mijn YMCA ligt op steenworp afstand van de finish. Ik realiseer me dat het eigenlijk geen toegevoegde waarde heeft dit jaar maar ga, tegen mijn aard in, toch maar lekker in de flow mee.  

Ik vind een plekje uit de wind en in het opkomende zonnetje in mijn gezicht. Ik ga tegen een UPS truck op mijn kartonnetjes en vuilniszak zitten en pak mezelf in met alle warme kleding die ik nog extra van huis heb meegenomen. Ik eet bananen, Snelle Jelle’s en drink veel. Ik heb het niet koud! Ruim vijf kwartier hou ik het vol en dan houd mijn blaas het niet langer. Ik laat alle sjaals en het dekentje achter en ga voor mijn eerste van 4 dixie-bezoeken in het volgende uur.

Het is inmiddels 8:20. Ruim een uur voor de start van mijn Wave 1. Mijn corral is al open en sluit over 35 minuten. Ik loop naar de corral en zoek dicht in de buurt een plekje om laag 3 uit te trekken en mij warm te lopen. Na vijf minuten joggen is mijn hartslag op 145 en ga ik 5 minuten stretchen. Laag 2 blijft aan want de temperatuur is niet veel hoger dan een graad of vijf en de wind maakt het echt guur.

Laag 2 bestaat uit een oude legging van Syl en een oude Pride trui. Niemand die er van op of om kijkt het lijkt immers alsog ik me in een groot zwerversdorp bevind. Iedereen is in oude lorre gewikkeld om zich te beschermen tegen de vroege ochtendkou. Ik ben dankbaar dat de drang plotseling opkomt en zoek een dixie op met een korte rij ervoor. Kakken vlak voor de race is een belangrijk deel van een goede voorbereiding geworden in de afgelopen jaren.

Om 8:45 ga ik mijn corral in en sluit daar direct weer aan in de rij voor de dixie. Ik wil per se niet zoals twee weken geleden met een volle blaas van start gaan. Dus zelfs ik een kwartier later door de rij ben sluit ik meteen maar weer achteraan aan. Vlak voordat het mijn tijd is voor mijn 4^e dixie bezoek worden de scheidingslijnen tussen de corrals weg. Plotseling komt er volop beweging in het vak. Weer zo’n flashback van 2008. Een aantal fanatiekelingen snellen zich een weg zo ver mogelijk naar voren in het startvak. Ik duik nog even mijn dixie in en ja hoor weer ben ik een lading kleurloos kwijt. Onbegrijpelijk hoe snel zo’n blaas zich weer vult.

Ook ik maar nu gebruik van de ruimte tussen de rijen en de dixies om me een weg naar voren te banen. Ik heb immers liever dat ik straks ingehaald moet worden dan dat ik opgehouden wordt in de massa en kilometers moet wachten voordat ik mijn eigen tempo kan gaan lopen.

Aangekomen bij de bussen bij de start maak ik zoals velen nog even gebruik van de bosjes om zeker te stellen dat de blaas voldoende leeg is om 4 uur zonder een stop door te kunnen.

We komen tot een laatste stop. Ik sta net voorbij de bocht naar de start en kan daardoor de startlijn in de verte zien. Je kunt nu de energie in de lopersgroep voelen. Iedereen heeft er zin in. Het zonnetje wint aan kracht en de stem van de announcer staalt ook. Terwijl ik zonder laag 2 mijn laatste stretches doe bedankt de stem de sponsoren en vrijwilligers. Hij komt nog een keer met de Chileense mijnwerker die de afgelopen dagen meer media aandacht heeft gekregen dan alle wereldtoppers bij elkaar. Het Amerikaanse volkslied, een doffe knal en Sinatra’s NYCM volkslied: “start spreading the news…” Ja hoor dejavu… adhd ole ole… here we go! You can win this thing!

Een half uur voordat de wekker ging werd ik wakker. Als je weet dat dat 4 uur ‘ochtends wat klinkt dat misschien bijzonder maar wanneer ik erbij vertel dat ik om 21:30 op bed lag en een extra uur had vanwege wintertijd dan wordt het al minder raar. Als ik er dan ook nog bij vertel dat ik mijn best gedaan had om in het Nederlandse ritme te blijven en het thuis inmiddels 10 uur was dan is het allemaal zo vreemd nog niet.

Ik had ‘gistermiddag’ al mijn spullen al ingepakt en klaar gelegd. Dat was het moment dat mijn interne duracel-konijn begon te tikken. Het gaat echt gebeuren… Mara van Putten’s startnummer zit op mijn oranje shirt met in zware letters “Robby” op de borst. Ik ben er klaar voor. Af en toe moest ik nog even met mijn hoofd schudden en mezelf in de arm knijpen. Dertien dagen geleden toen ik voor de Dublin Marathon wakker werd had ik nog geen enkel idee dat ik vandaag wakker zou worden voor de 2010 New York City Marathon.

Ik leegde mijn urine-flesjes (don’t ask!), stapte de openbare douche in, scheerde me, droogde me af, plakte mijn tepels af, smeerde een kwak Vaseline op alle plaatsen die zouden kunnen gaan schuren, deed mijn hardloopbroek en ondershirt aan met daarover mijn oranje race-shirt. Toen de eerste laag warme wegwerpkleding, de tweede laag… en de derde laag. Als een Michelin-mannetje stapte ik een half uur later mijn YMCA hokkie uit. Met de start en finish tas onder mijn arm. Klaar om van 63rd naar 42nd street te lopen om daar de bus naar de start te pakken.

Terwijl ik de flinke wandeling liep vroeg ik mezelf af of het niet wijzer zou zijn om een taxi te pakken. Mijn schenen deden zeer van het lopen door de stad in de voorafgaande twee dagen en het was best een flinke wandeling. Ik liep toch gewoon door, af en toe een twijfelende blik werpend op de Yellow Cabs die met het lampje aan langs snelde. Zal ik of zal ik niet?

Bij 49th street aangekomen besloot ik een taxi aan te houden. Niet om het laatste stuk te rijden maar om terug te gaan naar de YMCA. Fotocamera in mijn jas laten zitten. Shit. Wel, niet, wel, niet, wel, niet, WEL. Er was nog tijd zat om heen en weer te rijden. En aangezien het me juist zo leuk leek om dit keer meer van de Marathon op beeld vast te leggen besloot ik terug te gaan. De taxi chauffeur keek me vragend aan toen ik hem vertelde dat ik eerst naar 63rd en daarna terug naar 42nd wilde. Toen hij 2 minuten nadat we terug reden vanaf de YMCA weer terug moest omdat ik te weinig geld bij me had was hij ronduit geïrriteerd. Ik verexcuseerde mij en nam mij voor om het goed te maken met een flinke tip.

Iets voor zessen kwamen we aan op 42nd & Bryant Park. De opstapplaats. Er was inmiddels een flinke mensenmassa daar. De 15 minuten die het duurde om al die mensen in de bus te krijgen illustreert de fantastische organisatie van de NYCM. Efficiëntie ten top, ongelofelijk goede logistiek. I’m impressed! Ik stapte als eerste de bus in en ging direct voorin zitten zodat ik onderweg mooie beelden kon maken.

Naast mij kwam Alan zitten. Een Amerikaan die ook voor de tweede keer de NYCM kwam lopen. Zijn laatste keer was 1999 en zijn 21e marathon werd zijn tweede New York. Alan is 52 en komt uit Orange County, CA. We wisselen wat van onze ervaring uit en al gauw raken Greg en Nischa betrokken in het gesprek. Ze zitten aan de andere kant van het pad voorin de bus. Greg is denk ik rond de 55 en komt uit Miami en loopt voor de 58e keer de marathon. De enige keer dat hij niet praat in de volgende 45 minuten is als hij zijn mondharmonica kunsten in de bus laat horen. Het is een grappige man, een echte story-teller. Nischa komt uit Londen is rond een jaar of 30 en gaat voor het eerst de NYCM lopen enhangt aan Greg zijn lippen voor advies.

Greg vertelt het verhaal van zijn loopmaatje die twee jaar geleden is overleden. Hij vertelt van zijn eerste NYCM marathon met hem. Zijn maat had hem toen vlak voor de race een hart onder de riem gestoken en gezegd: “Greg… you can win this thing”. Greg vertelde dat hij natuurlijk doelde op de persoonlijke overwinning die iedereen realiseert bij het voltooien van de Marathon der Marathons. Greg vertelde dat hij sinds het overlijden van zijn maat iedereen deze aanmoediging doorgeeft. “You can win this thing!” zei hij steevast toen we bij de ingang van starters village uit de bus gelaten werden.

De vier individuen voor uit de bus gingen allemaal weer hun eigen weg. Ik nam het bijzondere bus-to-the-start-moment nog eens extra in me op. Ik noteerde zelfs de startnummers van Alan en Nischa om later te kunnen kijken hoe ze het gedaan hadden. Ik genoot nu al van de sfeer en kameraadschap rondom dit fantastische evenement.

Een half uur voordat de wekker ging werd ik wakker. Als je weet dat dat 4 uur ‘ochtends wat klinkt dat misschien bijzonder maar wanneer ik erbij vertel dat ik om 21:30 op bed lag en een extra uur had vanwege wintertijd dan wordt het al minder raar. Als ik er dan ook nog bij vertel dat ik mijn best gedaan had om in het Nederlandse ritme te blijven en het thuis inmiddels 10 uur was dan is het allemaal zo vreemd nog niet.

Ik had ‘gistermiddag’ al mijn spullen al ingepakt en klaar gelegd. Dat was het moment dat mijn interne duracel-konijn begon te tikken. Het gaat echt gebeuren… Mara van Putten’s startnummer zit op mijn oranje shirt met in zware letters “Robby” op de borst. Ik ben er klaar voor. Af en toe moest ik nog even met mijn hoofd schudden en mezelf in de arm knijpen. Dertien dagen geleden toen ik voor de Dublin Marathon wakker werd had ik nog geen enkel idee dat ik vandaag wakker zou worden voor de 2010 New York City Marathon.

Ik leegde mijn urine-flesjes (don’t ask!), stapte de openbare douche in, scheerde me, droogde me af, plakte mijn tepels af, smeerde een kwak Vaseline op alle plaatsen die zouden kunnen gaan schuren, deed mijn hardloopbroek en ondershirt aan met daarover mijn oranje race-shirt. Toen de eerste laag warme wegwerpkleding, de tweede laag… en de derde laag. Als een Michelin-mannetje stapte ik een half uur later mijn YMCA hokkie uit. Met de start en finish tas onder mijn arm. Klaar om van 63rd naar 42nd street te lopen om daar de bus naar de start te pakken.

Terwijl ik de flinke wandeling liep vroeg ik mezelf af of het niet wijzer zou zijn om een taxi te pakken. Mijn schenen deden zeer van het lopen door de stad in de voorafgaande twee dagen en het was best een flinke wandeling. Ik liep toch gewoon door, af en toe een twijfelende blik werpend op de Yellow Cabs die met het lampje aan langs snelde. Zal ik of zal ik niet?

Bij 49th street aangekomen besloot ik een taxi aan te houden. Niet om het laatste stuk te rijden maar om terug te gaan naar de YMCA. Fotocamera in mijn jas laten zitten. Shit. Wel, niet, wel, niet, wel, niet, WEL. Er was nog tijd zat om heen en weer te rijden. En aangezien het me juist zo leuk leek om dit keer meer van de Marathon op beeld vast te leggen besloot ik terug te gaan. De taxi chauffeur keek me vragend aan toen ik hem vertelde dat ik eerst naar 63rd en daarna terug naar 42nd wilde. Toen hij 2 minuten nadat we terug reden vanaf de YMCA weer terug moest omdat ik te weinig geld bij me had was hij ronduit geïrriteerd. Ik verexcuseerde mij en nam mij voor om het goed te maken met een flinke tip.

Iets voor zessen kwamen we aan op 42nd & Bryant Park. De opstapplaats. Er was inmiddels een flinke mensenmassa daar. De 15 minuten die het duurde om al die mensen in de bus te krijgen illustreert de fantastische organisatie van de NYCM. Efficiëntie ten top, ongelofelijk goede logistiek. I’m impressed! Ik stapte als eerste de bus in en ging direct voorin zitten zodat ik onderweg mooie beelden kon maken.

Naast mij kwam Alan zitten. Een Amerikaan die ook voor de tweede keer de NYCM kwam lopen. Zijn laatste keer was 1999 en zijn 21e marathon werd zijn tweede New York. Alan is 52 en komt uit Orange County, CA. We wisselen wat van onze ervaring uit en al gauw raken Greg en Nischa betrokken in het gesprek. Ze zitten aan de andere kant van het pad voorin de bus. Greg is denk ik rond de 55 en komt uit Miami en loopt voor de 58e keer de marathon. De enige keer dat hij niet praat in de volgende 45 minuten is als hij zijn mondharmonica kunsten in de bus laat horen. Het is een grappige man, een echte story-teller. Nischa komt uit Londen is rond een jaar of 30 en gaat voor het eerst de NYCM lopen enhangt aan Greg zijn lippen voor advies.

Greg vertelt het verhaal van zijn loopmaatje die twee jaar geleden is overleden. Hij vertelt van zijn eerste NYCM marathon met hem. Zijn maat had hem toen vlak voor de race een hart onder de riem gestoken en gezegd: “Greg… you can win this thing”. Greg vertelde dat hij natuurlijk doelde op de persoonlijke overwinning die iedereen realiseert bij het voltooien van de Marathon der Marathons. Greg vertelde dat hij sinds het overlijden van zijn maat iedereen deze aanmoediging doorgeeft. “You can win this thing!” zei hij steevast toen we bij de ingang van starters village uit de bus gelaten werden.

De vier individuen voor uit de bus gingen allemaal weer hun eigen weg. Ik nam het bijzondere bus-to-the-start-moment nog eens extra in me op. Ik noteerde zelfs de startnummers van Alan en Nischa om later te kunnen kijken hoe ze het gedaan hadden. Ik genoot nu al van de sfeer en kameraadschap rondom dit fantastische evenement.

Ik kan het Alicia Keys' refreintje inmiddels dromen en dat heb ik dus ook gedaan vannacht. Dromen van New York in de YMCA in New York City. Het kleinste 'hotel'kamertje waarin ik ooit in Amerika ben verbleven. Voor het luttele bedrag van 100 euro per nacht. Een tarief waarvoor je elders in Amerika best in een aardige King-room kan verblijven. Maar dat is dan ook elders in Amerika. Ik ben nu in de hoofdstad van de wereld, de Big Apple. En je zou kunnen zeggen dat de YMCA in het klokhuis van de appel ligt, direct naast Central Park "in the middle of the action". Dus ja het is mij wel duidelijk waar ik voor betaal. Niet voor het kamertje van 2 x 3 maar voor de locatie. 

Van die locatie heb gisterenavond al direct kunnen geniet. De shuttlebus brengt je zo van de Expo naar Columbus Circle, het plein aan de zuidwest kant van Central Park waar we zondag kapot maar in extase het laatste stukje Central Park in rennen richting de finish. Je hebt dan 41,5 kilometer achter de rug en weet dat je het gaat volbrengen. Dat Columbus Circle ligt 500 meter bij de YMCA vandaan. Ideaal dus toen ik gisteren moe van de lange reis snel mijn bedje voor de komende drie nachten op wilde zoeken.

Ik lag er om 9 uur in en ben er vanochtend om 5 uur uitgegaan. Ja, ik wil het Nederlandse tijd ritme een beetje proberen aan te houden zodat ik niet in 4 dagen twee keer tegen een jetlag hoef te vechten.Dat komt ook mooi uit met de wake up time voor morgen want ik mag dan wederom om een uurtje of half 5 mijn bedje weer uit om mij klaar te gaan maken voor de start van de 2010 New York City Marathon.

De locatie van de YMCA is ook vanochtend ideaal. Want vanochtend ga ik mee doen aan de Friendshiprun. Een loopje van 4 kilometer die start bij het United Nations gebouw en via 42nd street en 6th Ave weet uitkomt bij, jawel de zuidwest kant van Central Park. We zullen finishen op dezelfde plek waar ik morgen als 4-time marathon runner de streep moet gaan passeren. Wederom dus op steenworp afstand van mijn luxe verblijfplaats.

Het beloofd vandaag een prachtige dag te worden. Lekker zonnetje, een graadje of 12. Gewoon heerlijk weer om te rennen. En dat weer wordt morgen alleen nog maar beter. Het beetje bewolking dat we vandaag zullen zien in morgen helemaal verdwenen. Dat wordt genieten!

Ik kan het Alicia Keys' refreintje inmiddels dromen en dat heb ik dus ook gedaan vannacht. Dromen van New York in de YMCA in New York City. Het kleinste 'hotel'kamertje waarin ik ooit in Amerika ben verbleven. Voor het luttele bedrag van 100 euro per nacht. Een tarief waarvoor je elders in Amerika best in een aardige King-room kan verblijven. Maar dat is dan ook elders in Amerika. Ik ben nu in de hoofdstad van de wereld, de Big Apple. En je zou kunnen zeggen dat de YMCA in het klokhuis van de appel ligt, direct naast Central Park "in the middle of the action". Dus ja het is mij wel duidelijk waar ik voor betaal. Niet voor het kamertje van 2 x 3 maar voor de locatie. 

Van die locatie heb gisterenavond al direct kunnen geniet. De shuttlebus brengt je zo van de Expo naar Columbus Circle, het plein aan de zuidwest kant van Central Park waar we zondag kapot maar in extase het laatste stukje Central Park in rennen richting de finish. Je hebt dan 41,5 kilometer achter de rug en weet dat je het gaat volbrengen. Dat Columbus Circle ligt 500 meter bij de YMCA vandaan. Ideaal dus toen ik gisteren moe van de lange reis snel mijn bedje voor de komende drie nachten op wilde zoeken.

Ik lag er om 9 uur in en ben er vanochtend om 5 uur uitgegaan. Ja, ik wil het Nederlandse tijd ritme een beetje proberen aan te houden zodat ik niet in 4 dagen twee keer tegen een jetlag hoef te vechten.Dat komt ook mooi uit met de wake up time voor morgen want ik mag dan wederom om een uurtje of half 5 mijn bedje weer uit om mij klaar te gaan maken voor de start van de 2010 New York City Marathon.

De locatie van de YMCA is ook vanochtend ideaal. Want vanochtend ga ik mee doen aan de Friendshiprun. Een loopje van 4 kilometer die start bij het United Nations gebouw en via 42nd street en 6th Ave weet uitkomt bij, jawel de zuidwest kant van Central Park. We zullen finishen op dezelfde plek waar ik morgen als 4-time marathon runner de streep moet gaan passeren. Wederom dus op steenworp afstand van mijn luxe verblijfplaats.

Het beloofd vandaag een prachtige dag te worden. Lekker zonnetje, een graadje of 12. Gewoon heerlijk weer om te rennen. En dat weer wordt morgen alleen nog maar beter. Het beetje bewolking dat we vandaag zullen zien in morgen helemaal verdwenen. Dat wordt genieten!